به گزارش اداره توسعه فعالیت های قرآنی (مفدا ایران)؛ بدون شک سجده در مقابل خداوند یکی از مهم ترین مظاهر تعبّد و پرستش پروردگار جهانیان است، زیرا بر اساس روایات فریقین، نزدیک ترین حالت انسان به خداوند متعال، حالتی است که انسان سر را در مقابل خداوند به سجده گذاشته باشد و هیچ بنده ای در مقابل خداوند متعال سر به سجده نمی گذارد، مگر این که خداوند درجات او را بالا می برد.

 هدف از سجده، اظهار نهایت تذلل و خضوع در مقابل پروردگار است که مقدس ترین عضو بدن انسان- پیشانی- هنگام سجده بر زمین گذاشته می شود و لذا سجده در مقابل غیرخداوند، هر کس و هر چیز که باشد، به اتفاق مذاهب اسلامی، حرام و ممنوع است.

اگر گاهی دیده می شود برخی از مسلمانان در بعضی از مشاهد مشرفه و زیارتگاه های انبیا و اولیا، پیشانی را به زمین می گذارند، هرگز منظورشان سجده در مقابل غیر خداوند نیست، بلکه مراد و قصدشان شکرگزاری خداوند متعال است که توفیق زیارت قبر آن ولی و نبی الهی را نصیب آنان کرده است.

به اتفاق فرق و مذاهب اسلامی، سجده یکی از واجبات و ارکان نماز است که بعد از رکوع در هر رکعت، دو سجده باید انجام شود و هفت موضع از اعضای انسان: پیشانی، کف دست ها، زانوها و اطراف(انگشت) پاها، روی زمین قرار بگیرد.

برگرفته از کتاب نماز پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و دیدگاه فقهای مذاهب اسلامی تألیف احمد علی طاهری ورسی