زندگي نامه امام موسي کاظم (ع)

امام موسي بن جعفر (عليه السلام) هفتمين امام شيعيان در صبح يکشنبه هفتم صفر سال 128 هجري قمري در روستاي ابواء ( بين مکه و مدينه ) متولد شدند . پدر بزرگوار ايشان ششمين پيشواي تشيع ، امام صادق ( عليه السلام ) و مادر گراميشان حميده مصفّاه که از زنان معظمه و مکرمه آن زمان بوده مي باشد . در بيان مقام و منزلت اين بانوي مکرمه به همين روايت بسنده مي کنيم که امام صادق(عليه السلام) در مورد ايشان فرمود :
حميده تصفيه شده از هر دنس و ناخالصي است [همانند] شمش طلا ، ملائکه پيوسته او را حراست و پاسباني مي نمودند تا به من رسيد .
و امام موسي بن جعفر ( عليه السلام ) در دامن پاک و مطهر چنين مادري رشد و نموّ يافت و دوران کودکي را تحت تعليم و تربيت پدري همچون امام جعفر صادق ( عليه السلام ) سپري نمود و تا سن 20 سالگي از محضر آن فيض عظيم الهي بهرمند گشت .
تا اينکه در سال 148 که امام صادق( عليه السلام ) به دست منصور سفاک به شهادت رسيدند و بار سنگين امامت و رهبري امت اسلامي از جانب خداوند بر دوش امام موسي کاظم ( عليه السلام ) نهاده شد .
مشهورترين لقب امام هفتم (ع) کاظم ( خاموش و فروبرنده خشم ) مي باشد . آن حضرت به دليل آنکه هرچه ازدشمنان برايشان وارد مي شد صبر کرده و خشم خود را فرومي برد به کاظم معروف گشت.
ابن اثير که از متعصبان اهل تسنن است مي گويد:
آن حضرت را بدين جهت کاظم لقب دادند که به هرکس که با او بدي مي کرد احسان مي نمود و اين عادت او بود.
امام موسي کاظم(عليه السلام) نيز چون امامان ديگر از همان ابتدا بر ضد حکومت و دستگاه فاسد عباسي به مبارزه پرداختند . شکل مبارزه حضرت ( عليه السلام ) همانند ديگر امامان (عليهم السلام ) براساس اوضاع و شرايط اجتماعي آن عصر و ارزيابي قدرتها و جبهه گيري مخالفان بود .
آن حضرت پس از بررسي اوضاع ، تشخيص داد که بهترين راه ، پي گيري و تداوم برنامه انقلاب علمي پدرش مي باشد و در همين راستا جمعي از رجال علم و فضيلت را تربيت کرد .
امام ( عليه السلام ) ناگزير بود همين راه را برگزيند چرا که منصور جاسوسان زيادي گمارده بود تا کسي را که امامت او مورد اتفاق شيعيان است دستگير کنند و گردنش را بزنند .
گروهي که در جلسه درس آن حضرت حاضر مي شدند ، آنچه را که از آن حضرت مي شنيدند ثبت مي کردند و اين چنين بود که با شهادت امام صادق ( عليه السلام ) مکتب علمي ايشان تعطيل نشد بلکه به رهبري جانشين و فرزند او امام موسي کاظم ( عليه السلام ) شکوفايي خود را حفظ نمود .
در مقابل حکومت عباسي بوسيله مفتيان و قضاتي که طرفدار حکومت وقت بودند امام کاظم(عليه السلام ) را از فعاليتهاي علمي باز مي داشت و شاگردان امام را زير فشار قرار مي داد تا آنجا که تربيت يافتگان مکتب او قادر نبودند حتي به طور صريح نام امام هفتم را بر زبان آورند و از وي به نامهاي ابوابراهيم ، عبد صالح ، عالم ، صابر ، و امين ياد مي کردند .
اما امام با اين همه مشکلات از مجاهدت و کوشش باز نايستاد و در تکامل جنبش علمي و نهضت فرهنگي، اسلامي گامهاي بزرگي برداشت و صدها مفسر و دانشمند تربيت نمود که به عنوان نمونه مي توان از افرادي مانند : « علي بن يقطين »، « محمد بن ابن عمير »، « هشام بن حکم » و « يونس بن عبد الرحمن » نام برد .
در همين رابطه « سيد اميرعلي » در کتاب تاريخ عرب مي نويسد :
در سال 148 هجري امام جعفر صاد ق( عليه السلام ) در شهر مدينه درگذشت ، ولي خوشبختانه مکتب علمي او تعطيل نشد ، بلکه به رهبري جانشين و فرزندش موسي کاظم ( عليه السلام ) شکوفائي خود را حفظ کرد .
همچنين ابن حجر هيتمي دانشمند و محدث مشهور جهان تسنن مي نويسد :
موسي کاظم ( عليه السلام ) وارث علوم و دانشهاي پدر و داراي فضل و کمال او بود . وي در پرتو عفو و گذشت و بردباري فوق العاده اي که ( در رفتار با مردم نادان ) از خود نشان داد کاظم لقب يافت و در زمان او هيچ کس در معارف الهي و دانش و بخشش به پاي او نمي رسيد .
اما امام درکنار فعاليتهاي فرهنگي همواره نارضايتي و خشم خود را ازحکومت فاسق عباسي ابرازمي فرمود و همکاري با آنان را در هر شکل و صورتي حرام مي دانست.