شهادت امام صادق عليه السلام

شهادت امام صادق عليه السلام تسليت باد.

254127.mp3 شهادت امام صادق عليه السلام

خورشيد دانش

داغ صادق شرر سينه ام افروخته کرد

جگري سوخته ياد از جگري سوخته کرد
چارمين قبله ي عشق است به دامان بقيع

رونق ديگر از او يافت،گلستان بقيع

سيد رضا مويد

مدينه را جهل مردم تاريک کرده بود. حکومت ستمکار عباسي بر مردمان فرمان مي راندند.شهر پيامبر خدا صلّي الله عليه و آله وسلّم، در انواع امواج کفر آميز وشبهه هاي گمراه کننده و انحرافات، غرق شده بود که ششمين خورشيد ولايت، آسمان تاريک اذهان فريب خورده را روشن ساخت.
امام جعفر صادق عليه السّلام، با چشمه هاي بي کران دانش و حکمت، مدينه را سيراب کردند.
حضرت درهايي از دانش را گشودند که پيش از ايشان بسته بودند و جهان از دانش بي پايان ايشان سرشار گشت.
انحرافات آن زمان بيشتر معلول دسيسه هاي حکومت عباسيان و ترجمه هاي گاهي غلط کتاب هاي يوناني، فارسي و هندي بود .
اين انحرافات، فرقه هايي چون غُلّات، زنديقان و جاعلان را به وجود آورده بود . حضرت، با علم بي پايان خود، در برابر همه ي گمراهي ها ايستادگي کردند، با همه به بحث و مباحثه نشستند . ايشان با مناظره هاي تاريخي خويش خطر افکار آن ها را براي ملت اسلام افشا نمودند.(?)
هرروز مردم از سرزمين هاي دور براي زيارتش به مدينه مي آمدند تا روح خسته و عطش زده ي خويش را در کنار اين درياي بي کران علم سيراب کنند.
او که کلامش عطر آسماني و جاذبه ي بهشتي داشت وسيمايش چون سيماي جدّش، رسول بزرگوار اسلام صلّي الله عليه و آله وسلّم بود.
اين گونه بود که عطر رسول خدا صلّي الله عليه و آله وسلّم بار ديگر فضاي شهر مدينه را پر کرد و از آن جا، جهان را بر سر ذوق آورد.
امام جعفر صادق عليه السّلام و خدماتي که آن حضرت به مذهب شيعه کردند، باعث شد که اين مذهب به نام «مذهب جعفري» خوانده شود و فقه شيعه، عمدتاً بر روايات به جاي مانده از ايشان مبتني است. (?)
منصور، خليفه ي ستمکار عباسي، همچون گذشتگانش محبوبيّت امام را تاب نياورد. سال هاي آخر عمر پر برکتشان به سختي گذشت و سرانجام، دانه هاي نجابت ودانايي امام به انگور زهرآلود منصور عباسي آغشته شد. سياه رويان عباسي با عزاداي بر آن حضرت، سعي در پنهان کردن جنايات خويش نمودند؛ غافل از آن که مردم نيک مي دانستند که بني عباس درس مسموم کردن امامان معصوم عليهم السّلام را از امويان خوب آموخته اند.
مدينه، همچنان مظلوم بود در غم از دست دادن آن بزرگوار و بقيع، مظلوم تر از رنج نانوشته ي شيعيان و شرمسار از آن که از چهارمين ميهمان بزرگوارش جز با سنگ و خاک پذيرايي نتواند کرد.
اين بار آسمان مدينه، تر شد از اشک هاي غربت عاشقان امام و دنياي علم و دانش، يتيم شد در غم از دست دادن جعفر بن محمّدٍ الصّادق عليه السّلام.

منابع:

(?)فضايل وسيره ي چهارده معصوم نوشته ي حسن زاده ي آملي
(?)مغز متفکر جهان شيعه- صفحه ي ???- مرکز مطالعات اسلامي استراسبورگ