سرمشق آزادي

تو مامِ استقامتي و خط مقدم ايثاري

تو آن چکاوکِ خونيني که به رغم خيال خام عقاب ها از آسمان، قطعه اي براي خود برمي داري و آن را آزادي نام مي گذاري. آسمان پس از حادثه تو، در انحصار پرندگان وحشي نخواهد بود.

تو فانوسي در مشت مقاومتي که شب را در دهليز غارهاي دهشت آلود بشکافي و سرزمين هاي سبز را کشف کني. تو نامي براي هميشه اي و سروري براي ابد.

پايان نخواهد پذيرفت لبخند پيروزي که در سرزمين سيب هاي سرخ رخ داد و سروري که در محاصره اي تنگ در غزه زيتون با غم درآميخت.

تو خرمشهر لبناني و خرمشهر فلسطين. تو خرمشهر تمام جهاني. تو نامي براي اميد و فتحي. تو اسمي سرشار از مبارزه سرافرازانه اي.

»خرمشهر» شهري است در جنوب غربي ايران و يکي از شهرهاي استان خوزستان به شمار مي آيد. خرمشهر در نزديکي مينوشهر و آبادان قرار دارد. اين شهر در زمان حکومت شيخ خزعل، «محمره» ناميده مي شد«محمره» . به معناي «شهر سرخ» است. چون بخش زيادي از سواحل شهر، در بيشتر روزهاي سال به علت جزر و مد دريا به رنگ قرمز مي گراييد، نامش را «محمره« نهادند.

خرمشهر پيش از جنگ عراق، عروسي از عروس هاي خاورميانه بود و دياري که به خرمي مثال زدني مي نمود. پس از آزادي، به لطفِ فرزندان غيورش در رشادت و ايستادگي، اسطوره مقاومت شد.

دروازه شهادتِ سرافرازانه در عصر ما، رو به مسيري سبز به نامِ راهِ حسين(ع) به موازات مسجد جامعِ شهر گشوده شد و مادر مقاومت، به زخمِ شمشير تن داد، ولي به زنجير ذلت درنيامد.

دشمن از آغاز جنگ از جنوب و غربِ کشور به ايران يورش آورد و روستاها و شهرهاي زيادي را اشغال کرد، اما شايد مهم ترين شهري که به تسخير درآمد و برگ برنده اي در دستِ او بود، خرمشهر بود. البته عراقي ها به آساني اين شهر را به تصرف درنياوردند. بچه هاي خرمشهر هفته ها تقريباً با دستاني خالي با دشمنِ متجاوز جنگيدند و کوچه به کوچه و خيابان به خيابان ده ها و صدها کشته و زخمي از دشمن گرفتند، ولي با وجود همه پايداري شان به دليل شمار بسيار زياد نيروهاي دشمن، نتوانستند آنها را از خاکِ خرمشهر بيرون کنند. خرمشهر سرانجام پس از 35 روز مقاومتِ خونين در روزِ شومِ چهارم آبان 1359 به