اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذي خَلَقَ
...
برگرفته از: کتاب «خدا کند تو بيايي»[1] ؛
نوشتهي سيد مهدي شجاعي
«اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذي خَلَقَ» [2]
بخوان به نام رهايي! بخوان به نام بلوغ! بخوان به نام صاعقه در التهاب شب!
بخوان به نام ساقه اميد در پهندشت يأس! بخوان به نام خالق خورشيد!
بخوان نبي گرامي! بخوان رسول عشق و اميد! بخوان به نام نامي توحيد!
بخوان ...
خدايت زماني تو را فرمان خواندن داد که سياهي جهالت و يأس بر آسمان قلب انسانيت سايه افکنده بود.
زماني تو را دعوت به خواندن کرد که شب ديجور براي فرار از سياهي خويش به دنبال روزني ميگشت.
زماني که شکواي سبز درختان و گلايههاي زلال آبشار و اشک حسرت ابرهاي غم گرفته از نبودنت و